Ik ben Sofie van der Linden, moeder van twee en geboren en getogen in Utrecht. Als ik eerlijk ben, heb ik nooit gedacht dat koken ooit een rustpunt in mijn leven zou worden. Jarenlang voelde het als een verplichting — iets wat ‘moest’, ergens tussen werk, kinderen, boodschappen en een huis vol speelgoed door.
Toen mijn zoon Max werd geboren, wilde ik alles perfect doen. Verse maaltijden, gezonde snacks, zo min mogelijk pakjes en zakjes.
Maar zoals elke ouder weet: de realiteit ziet er anders uit.
Er waren avonden waarop ik met één hand een krijsende baby wiegde, terwijl de pasta overkookte.
Er waren dagen waarop Max niets wilde eten behalve appelmoes.
En eerlijk… er waren momenten waarop ik mezelf afvroeg hoe andere ouders dit in hemelsnaam deden.
In 2022 veranderde er iets kleins — maar het veranderde alles.
Een vriendin van mij kwam op bezoek met haar Airfryer “die ik echt eens moest proberen”.
Ik lachte nog en zei dat ik echt geen extra apparaat nodig had in mijn keuken.
Maar ik probeerde het toch.
De eerste keer dat ik er groenten in maakte, gebeurde er iets onverwachts:
Max — een notoire groente-weigeraar — nam een hap, keek me aan en zei:
“Mama… dit is lekker.”
Ik weet nog dat ik daar stond, tussen de geur van geroosterde worteltjes, met een baby op mijn heup, en dacht:
Wacht eens even… dit kan mijn leven echt makkelijker maken.
Vanaf die dag begon ik te experimenteren.
Recepten van mijn oma. Favorieten van Thomas. Gerechten die ik vroeger nooit aandurfde omdat ze te veel tijd kostten. Alles ging de Airfryer in.
Soms ging het mis. Vaak werd het beter. En heel vaak werd het sneller, gezonder en… rustiger.
Wat begon als een noodoplossing werd iets warms, iets persoonlijks: mijn dagelijkse moment van controle, creativiteit en liefde voor mijn gezin.
Op een avond — Lena sliep eindelijk, Max speelde rustig — dacht ik:
“Als dit mij zo helpt… waarom zou het geen andere gezinnen kunnen helpen?”
En zo ontstond mijn blog.
Niet als een “perfect kookblog”, maar als mijn échte keukenleven:
met chaos, met humor, met mislukkingen en met kleine overwinningen die mijn week redden.
Ik schrijf mijn recepten voor mensen zoals ik:
ouders die hun best doen, mensen met weinig tijd, gezinnen die gewoon iets lekkers willen eten zonder stress.
Welkom in mijn keuken. Als ik je één ding kan meegeven, is het dit:
lekker en gezond koken hoeft niet perfect te zijn — het moet gewoon haalbaar zijn.
